recensie voor Lear Niet door Atelier Acht

Deze recensie van Atelier Acht staat op Facebook

Het afgelopen weekend speelde theatergroep PlusLeo de voorstelling ‘LEAR NIET’ Dat speelde zich af in de voormalige Tropische Landbouwschool in Deventer. Een laatste kans om dit gebouw in zijn oude glorie te bekijken en te beleven. het lijkt er op dat het een appartementencomplex gaat worden.

De voorstelling werd gespeeld in 6 delen. Voor elk deel werd een andere ruimte gebruikt waardoor de sfeer van het gebouw goed geproefd kon worden. De tocht door het gebouw leverde iedere keer een heel passend decor op.

De verhaallijn is gebaseerd op King Lear van Shakespeare maar aangepast tot een actuele collagevoorstelling over oude mensen die door kwalen en ongemakken hun verantwoordelijkheden loslaten en bij de jongere generatie leggen. De koning(in) die zijn/(haar) kroon verdeelt en doorgeeft aan drie dochters, in ruil voor liefde en zorg.

Omdat actrice Lidy Vos afscheid neemt van PlusLeo (zij speelt al sinds 1992) mocht zij in deze voorstelling nog een keer stralen in een rol van formaat. Ook de andere spelers blonken uit in hun spel en het plezier waarmee zij speelden. Het ongemak van de kinderen bij het verlies van decorum bij de ouder. De zorgplicht die roept en dwingt. Je rook bijna de geur van poep en pies in de onderbroeken die voorbij kwamen.

Herkenning, ontroering, humor en identificatie, het zat er allemaal in en werd naast het goede acteerwerk op diverse manieren verstevigd: de bijna tastbare gevoelens van onmacht, teleurstelling, schaamte, boosheid dementie en doelloosheid. De ruimtes waarin de scènes zich afspeelden zoals de zolder, echt een plek waar de herinneringen liggen, bibliotheek waar over boeken werd gesproken en boeken rondgingen (hartverwarmende leespromotie) terwijl een demente vader zich heel langzaam door de ruimte werkte en een trap beklom tot in de nok van de bibliotheek. Een lange gang vormde een verrassende herkenning want je waande je echt in een verpleegtehuis met rolstoelen en rollaters die vol verhalen, verwachtingen, discussies en verwarring door de lange gang trokken. En dan nog de muziek, meestal heel subtiel maar met een zeer versterkende invloed op de verbeelding en de beleving.

Met als slot, buiten op de grote binnenplaats, een ontroerend afscheid van Lidy Vos en een staande ovatie voor het hele gezelschap.

Deze voorstelling had eigenlijk niemand mogen missen.

Ria Zandleven Snoek